एक्लो गाउँ र रहरहरू धेरै छन्।
एक्लो गाउँ
एक्लो गाउँ, मेरो प्यारो गाउँ,
आज आफ्नै मौनतामा हराएको छ।
सानासाना गल्लीहरू सुनसान छन्,
मानिसको हाँसोभन्दा सन्नाटा धेरै बोलिरहेको छ।
समयले चाहेझैँ सबै भएन,
गाउँलेका मनहरू पनि एक्लिएका छन्।
खोला जस्तै बगिरहेका छन् सपनाहरू,
हावासँगै उडिरहेका छन् रहरहरू।
गाउँको अवस्था देख्दा मन चसक्क दुख्छ,
बाँझा बारी र सुनसान आँगनले कथा सुनाउँछन्।
ढल्कँदो घामसँगै
गाउँका बाआमाको उमेर पनि ढल्किरहेको छ।
मेरा दाजुभाइ, दिदीबहिनीहरू
सपनाको खोजीमा विदेश पुगे।
आफ्नो भविष्य बनाउन व्यस्त भए,
तर जन्मभूमिको बाटो बिस्तारै बिर्सिँदै गए।
जसले पहिलो पाइला टेक्न सिकायो,
त्यही गाउँ आज पर्खाइमा उभिएको छ।
आफ्नै सन्तानको सम्झनामा
हरेक साँझ आँसु लुकाइरहेको छ।
मनमा एउटै प्रश्न उठ्छ—
यो एक्लो गाउँमा फेरि खुसी कसरी फर्काउने?
सायद एक दिन हामी सबै फर्किएर
आफ्नो माटोको माया फेरि जगाउनेछौँ।
किनकि जन्मभूमि केवल एउटा ठाउँ होइन,
यो हाम्रो पहिचान हो, हाम्रो आत्मा हो।
हामी जहाँ पुगे पनि,
मेरो प्यारो गाउँलाई कहिल्यै एक्लो नछोडौँ।
— लेखक: सिद्धान्त गुरुङ
Have a tip on this story?
WhatsApp Khabar Darjeeling at our channel or email nowanad@gmail.com. Your identity will be protected.
© 2026 Khabar Darjeeling
By Sidhant gurung
All rights reserved. Content may not be reproduced without permission.