Voice of People
माइलाको आँसु

September 18, 2026Darjeeling1 min read👁 2
मेरो गाउँको माइला —
मेरो गाउँको माइला,
हाँसोभित्र पीडा लुकाएर बाँच्ने मान्छे थियो,
ओठमा मुस्कान भए पनि
आँखाभरि नबोलेका कथाहरू बोकेर हिँड्थ्यो।
उसका आँखाबाट झरेका आँसु
केवल आँसु थिएनन्—
ती त वर्षौँदेखि दबिएका
अभाव, विवशता र वेदनाका आवाज थिए।
गाउँको उकालो–ओरालोमा
उसका पाइला मात्र हिँडेनन्,
उससँगै हिँडिरहेका थिए—
परिवारका अधुरा आकाङ्क्षा,
बुढा आमाबुबाका आशा,
बालबालिकाका निर्दोष सपना
र भोलिको उज्यालो खोज्ने बाध्यता।
उसले कहिल्यै आफ्नो दुःखको
मूल्य मागेन,
आफ्नो त्यागको प्रशंसा खोजेन,
बस्, आफ्नाहरूको मुहारमा
एक झिल्को खुसी देख्न चाहन्थ्यो।
तर रात गहिरिँदै जाँदा
जब गाउँ निदाउँथ्यो,
त्यही माइला
आफ्नो मौनताको छेउमा बसेर
चुपचाप आँसु पुछ्थ्यो।
उसका आँसुमा
घर फर्किन नसकेको पीडा थियो,
छुटेका आफ्नाहरूको सम्झना थियो,
भोलिप्रतिको अनिश्चितता थियो,
र आफूभन्दा पहिले
अरूको जीवन सुन्दर बनाउने
असीम त्याग थियो।
कसैले सोध्यो भने—
“माइला, किन रुन्छस्?”
सायद ऊ फेरि मुस्कुराउँदै भन्थ्यो—
“केही होइन…”
तर त्यो “केही होइन” भित्र
पूरै जीवन रोइरहेको हुन्थ्यो।
आज पनि गाउँको पुरानो बाटोमा
हावाले जब बिस्तारै सुस्केरा हाल्छ,
मलाई लाग्छ—
त्यो हावा होइन,
मेरो गाउँको माइलाका
अझै नसुकिसकेका आँसुहरूको आवाज हो।
उसका आँसु माटोमा हराए होलान्,
तर ती आँसुहरूले
गाउँको प्रत्येक ढुङ्गालाई
एउटा कथा सुनाएर गएका छन्।
माइलाको आँसु कहिल्यै कमजोर थिएन,
त्यो त उसको मौन साहस थियो—
आफू भित्रभित्रै टुटेर पनि
आफ्नाहरूका लागि
अडिग भएर उभिने साहस।
त्यसैले,
यदि कहिल्यै गाउँको बाटोमा
एउटा मौन मान्छे देख्यौ भने,
उसको मौनतालाई सामान्य नठान्नु—
सायद उसको आँखामा
एउटा परिवारको भविष्य,
एउटा आमाको आशा,
एउटा बाबुको सपना
र एउटा गाउँको सम्पूर्ण वेदना
आँसु बनेर उभिएको हुन सक्छ।
लेखक सिद्धान्त गुरुङ
Have a tip on this story?
WhatsApp Khabar Darjeeling at our channel or email nowanad@gmail.com. Your identity will be protected.
माइलाको आँसु

Comments (0)
